Nasz serwis używa cookies. Szczegóły w Polityce prywatności. Możesz sam skonfigurować cookies w Twojej przeglądarce. Brak zmiany ustawień oznacza akceptację naszej polityki
  • Wybrałem się kiedyś z kumplem na set dj-ski – znałem tą muzykę z płyt. Robiła na mnie wrażenie. To było coś Czytaj więcej...
  • Avalon EXTREME, projekt promujący sporty ekstremalne osób z niepełnosprawnością, poszukuje osoby na stanowisko Specjalista/-ka ds. Fundraisingu i Sponsoringu Czytaj więcej...
  • Zbliża się 1 września…Pamiętacie swój pierwszy dzień w szkole? Ja tak średnio... Czytaj więcej...
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

 

Metoda PNF ( z ang. proprioceptywne nerwowo- mięśniowe torowanie):

 

P - propriocepcja – dotyczy wszelkiego rodzaju receptorów czuciowych, zbierających informacje o wykonywanym ruchu i ułożeniu ciała w przestrzeni

N - nerwowo- mięśniowe- dotyczące układu nerwowo-mięśniowego

F - facilitacja- torowanie, ułatwianie

 

 

Czym jest PNF?

 

Teoretyczne podstawy metody bazują na prawidłowościach fizjologii rozwoju ruchowego człowieka – rozwój cefalo-kaudalny (od części głowowej poprzez tułów, w kierunku nóg ), od części proksymalnych do dystalnych (od osi podłużnej ciała na boki), z uwzględnieniem poszczególnych faz kontroli motorycznej, związanych z osiąganiem nowych pozycji i możliwości poruszania się w nich.

 

 

Zarys historii PNF

 

Koncepcja powstała  w latach 40-stych w Kalifornii dzięki współpracy fizjoterapeutki Maggie Konott i neurofizjologa, dr Hermana Kabata.  Wykorzystując ruchy naturalne w pracy z pacjentem rozwijali i doskonalili  technikę aby już w latach 50-tych rozpocząć kształcenie pierwszych terapeutów  metody PNF w Kalifornii w latach 70-tych w Europie.  W latach 80-tych powstaje IPNFA-międzynarodowa organizacja zrzeszająca instruktorów PNF.  W 1999 roku pod nazwą  „ PNF w Polsce – Stowarzyszenie na Rzecz Rehabilitacji Funkcjonalnej” powstała organizacja zrzeszająca terapeutów PNF w Polsce, od 2002 roku z siedzibą w Krakowie.

 

Na czym polega terapia wg koncepcji PNF?

  • pozytywne nastawienie do terapii, które budowane jest poprzez wzmocnienie i wykorzystanie tego co pacjent może zrobić
  • globalna obserwacja pacjenta (terapia całego ciała, nie tylko jego chorej części)
  • działanie na poziomie strukturalnym (układ mięśniowy, kostno-stawowy, nerwowy) i czynnościowym (praca nad funkcją)
  • terapia oparta na naturalnych, fizjologicznych ruchach w trzech płaszczyznach
  • wykorzystanie odpowiednich wzorców i technik 

 

Wzorce w PNF

 

Czynności ruchowe wykonywane przez człowieka, składają się z wzorców ruchowych kończyn i pracujących z nimi mięśni tułowia. „Współpracy” tej nie można wykluczyć. To właśnie połączenia aktywności mięśni tworzy wzorce ruchowe, stosowane w PNF.

 

Wzorce te łączą w sobie ruchy przebiegające w 3 płaszczyznach, umożliwiając ruchy zgięcia/wyprostu, odwiedzenia/przywiedzenia oraz rotacji. Taka trajektoria jest zgodna z fizjologicznym przebiegiem ruchu. Kierunek ruchu jest wyznaczony przez diagonalne(skośne) linie. Najlepiej obrazuje je tarcza zegara. Jeżeli głowa pacjenta znajduje się na godz. 12 to ruchy odbywają się  z godz. 7 na 1 i odwrotnie oraz z godz. 5 na 11 i odwrotnie. Tor wzorca wyznacza linia „rysowana” przez ruch ręki lub stopy w danym wzorcu. W czasie ruchu terapeuta ustawiony jest w linii wzorca.

 

Wyróżnia się następujące wzorce: głowy, łopatki, miednicy, tułowia, kończyn górnych, kończyn dolnych.

 

pnf      pnf2

 

Techniki w PNF

 

Techniki stosowane w PNF mają na celu ułatwienie ruchów funkcjonalnych za pomocą torowania, hamowania, wzmacniania i rozluźniania poszczególnych mięśni.  Techniki wykorzystują koncentryczną, ekscentryczną i statyczną  pracę mięśni. Odpowiedni rodzaj pracy mięśniowej, właściwie dobrany opór i stymulacja dostosowywane są do indywidulanych potrzeb pacjenta. Koncepcja PNF wykorzystuje dwie grupy technik: agonistyczne (praca jednej grupy mięśni) i antagonistyczne (praca na dwóch przeciwnych grupach mięśni).

 

Co jest celem terapii?

  • Przywrócenie utraconych funkcji
  • Poprawa mobilności, stabilności, koordynacji, równowagi
  • Poprawa wytrzymałości i zręczności
  • Redukcja bólu
  • Uzyskanie rozluźnienia
  • Regulacja napięcia mięśniowego
  • Zwiększenie zakresu ruchu
  • Zwiększenie siły mięśniowej
  • Poprawa czucia głębokiego
  • Ułatwienie ruchów stosowanych przy wykonywaniu czynności dnia codziennego
  • Nauka nowych/utraconych czynności i pozycji

 

PNF jako metoda bezpieczna i  przyjazna  dla pacjenta

  • Praca bez bólu
  • Zadania dla pacjenta oparte na osiągalnych celach
  • Proste i zrozumiałe komendy
  • Wszechstronny kontakt z pacjentem ( komunikacja werbalna, wzrokowa i manualna – „słyszę, widzę, czuję , to co robię„).
  • Bezpieczne pozycje podczas ćwiczeń-praca na macie
  • Trening czynności związanych z życiem codziennym w zakresie samoobsługi (toaleta, jedzenie, picie, przebieranie), czynności domowych ( sprzątanie, przygotowanie posiłków), komunikacji (rozmowa), mobilności ( nauka, praca zawodowa, czas wolny)

 

Wskazania

  • Choroby naczyniowe Ośrodkowego Układu Nerwowego (Udary)
  • Stany po urazie rdzenia kręgowego
  • Niedowłady i porażenia
  • Dystrofia mięśniowa
  • Choroby nerwowo-mięśniowe
  • Stwardnienie rozsiane (SM)
  • Mózgowe Porażenie Dziecięce (MPD)
  • Skoliozy
  • Choroba Parkinsona
  • Stany po urazach czaszkowo-mózgowych
  • Zaburzenia chodu o podłożu neurologicznym lub ortopedycznym
  • Złamania
  • Kontuzje sportowe (skręcenia, zwichnięcia, uszkodzenia tkanek miękkich-mięśni, ścięgien, więzadeł)
  • Schorzenia kręgosłupa (zmiany zwyrodnieniowe stawów kręgosłup, rwa kulszowa, dyskopatia)
  • Stany bólowe
  • Przykurcze mięśniowe
  • Zaburzenia postawy
  • Wady wrodzone
  • Zaburzenie funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja)
  • inne

 

 

Źródła:

http://www.ipnfa.pl/index.php/opis-metody-pnf

PNF w praktyce. Ilustrowany przewodnik. Susan S. Adler, Dominiek Beckers, Math Buck

Odsłony: 23094
Ulotkę wygenerowano: 225
Ulotkę wysłano mailem: 0